SIEDEM LAT W TYBECIE
W oparciu o powieść Heinricha Harrera
Dlaczego taka jesteś? Dlaczego stwarzasz problemy?
To dobre pytanie.
Chcesz jechać do domu? Zawrócić?
Tak.
Chodzi o Himalaje! Jak długo już dyskutujemy na ten temat?
- Jak długo? - O wiele za długo.
Horst, kiedy dojedziemy, pomożesz mi na dworcu?
Oczywiście.
Ingrid, przestań.
Musimy z tego jakoś wybrnąć.
Gdzie ten kretyn, z którym mieliśmy się spotkać?
Posuń się.
Proszę się posunąć.
Pan Harrer?
Oto pańskie bilety.
Jestem spóżniony. Proszę wskazać mi mój pociąg.
- Nie, pan mnie nie rozumie. - Słucham?
Jestem Peter Aufschnaider. Prowadzę tę ekspedycję.
Miło mi pana poznać.
A oto nasza gwiazda. Panie Harrer!
Minister sportu czuje się zaszczycony,
że w ekipie znalazł się tak wielki niemiecki bohater.
Dziękuję, ale jestem Austriakiem.
Owszem, ale jestem pewien, że jako zasłużony członek NSDAP...
z dumą zatknie pan flagę naszego kraju...
na szczycie Nanga Parbat, gdy go pan zdobędzie.
Hans Lobenhoffer.
Lutz Chicken.
I zdjęcie z pana śliczną żoną.
I pan...?
Horst Immendorf. Przyjaciel rodziny... Zdjęcie zbyteczne.
Kiedy się pani spodziewa rozwiązania, pani Harrer?
Mniej więcej wtedy, gdy mój mąż dotrze do pierwszego obozu.
Dziękuję.
Chcesz, żeby ten cały śmierdzący kraj dowiedział się o naszych kłopotach?
Wsiadam do pociągu. Czy masz mi coś do powiedzenia?
Dobrze.
Idż. Odejdż.
Zobaczymy się za 4 miesiące.
Dobrze się nią zaopiekuj, Horst.
Bądż spokojny, Heinrich.
Panie Harrer...?
Przejedziemy 10,000 km. Kiedy dotrzemy do Indii...
skierujemy się w stronę Himalajów i 9-tego pod względem wysokości...
szczytu Ziemi - Nanga Parbat.
Niemcy nazywają go "Unserberg" - "Nasza Góra".
Przed nami próbowały go zdobyć cztery niemieckie wyprawy.
Żadnej z nich to się nie udało.
11 alpinistów zginęło w burzach i lawinach.
Zdobycie Nanga Parbat stało się narodową obsesją.
Kwestią narodowej dumy.
29 lipca, 1939.
Założyliśmyjuż 4 obóz na wysokości 7000 m.
Nad nami lodowiec Rakhiot i trudna wspinaczka po lodowym rumowisku.
Dziecko musi już mieć przynajmniej miesiąc.
Jestem tak oszołomiony i roztargniony,
że nie wspinam się tak pewnie, jak zwykle.
Heinrich!
Nic ci się nie stało?
Heinrich!
Cholera!
Coś ci się stało?
Schodzimy?
Zgubiłem rak!
Idżcie dalej.
Pogoda się psuje. Powinniśmy się związać liną.
Nie zraniłeś się?
To tylko zadrapanie. Poprowadzę.
Kamienie! Uwaga!
Uważajcie tam na dole!
Trzymaj mnie.
Heinrich!
Trzymasz mnie?
Trzymaj mnie!
Powinieneś był mi powiedzieć, że rana jest poważna.
Obejrzałbym ją. Mogłem ją zszyć.
To nie twój problem.
Ściśle rzecz biorąc - mój. W grę wchodzi moje życie.
Co?
Gdy zatajasz poważne zranienie i narażasz moje życie...
na niebezpieczeństwo, uważam to za swój problem.
To ty wystawiłeś swe życie na niebezpieczeństwo.
Ja je uratowałem. Więc się zamknij.
- Proszę... to nie twoje miejsce. - Zamknij się.
Jeśli następnym razem zataisz, że jesteś ranny, Heinrich,
wykluczę cię z ekipy.
Tylko spróbuj.
4 sierpnia, obóz piąty, przeszło kilka gwałtownych burz.
Moi koledzy obawiają się lawin.
Utknęliśmy tu na wiele dni.
Aufschnaider powinien wykorzystać tę nizinną pogodę...
na założenie obozu wysokiego.
Ale on jest innego zdania. Głupiec.
Wydaje się, że inni nie mają nic przeciwko...
bezczynnemu czekaniu i pielęgnowaniu nadziei.
Niedobrze mieć tyle czasu na zastanawianie się nad sobą.
Zaczynam sądzić, że cała ta wyprawa była nieporozumieniem.
Uciekajcie! Lawina! Wychodżcie!
Zostawcie wszystko!
Zostaw to!
- Co robisz Aufschnaider? - Schodzimy na dół.
Jeśli są tacy przerażeni odeślij ich do obozu drugiego.
Mogę sam wejść na szczyt.
Daj szansę swemu najlepszemu człowiekowi!
Twierdzi, że jest najlepszy.
Daj mi dwóch Sherpów. Dotrę do 6 obozu do wieczora...
a jutro będę na szczycie.
- Cała ekipa schodzi na dół. - Zasłużyłem na ten szczyt!
Chcę tego szczytu! Zasłużyłem na niego!
Cała ekipa. To rozkaz. Rozkaz!
Za mną!
Fotografia Dalai Lamy. To dobre zabezpieczenie.
- Weź ją, Si Hib. Ochroni cię. - Nie, to nic dla mnie nie znaczy.
Dalai Lama. Fotografia Dalai Lamy.
Si Hib, weź ją. Dobrze cię ochroni.
Dzień dobry, Herr Harrer.
Miejmy nadzieję, że Niemcy wycofają się z Polski...
tak szybko, jak wy z "waszej góry".
Może skróci to wam odsiadkę w obozie.
O co chodzi? Kim jesteście?
Przykro mi, ale zostaliście aresztowani.
Pod jakim zarzutem? Że nie dotarliśmy na szczyt?
Nie. Niestety nie.
Rząd Jego królewskiej Mości wypowiedział wojnę Niemcom.
Wszyscy obywatele wrogiego kraju na terytoriach...
Imperium Brytyjskiego są teraz więżniami wojennymi.
Dehra Dun. Obóz więżniów wojennych.
- Nie strzelajcie! - Ręce do góry.
Nie rozumiemy się. Jestem Austriakiem. Alpinistą.
Nie mam nic wspólnego z waszą głupią wojną.
Mogę iść sam.
Umiem sam chodzić. Proszę mnie nie obrażać.
Myślicie, że macie ostatnie słowo, ale się mylicie.
Świnie! Wszyscy jesteście świnie!
15 października, 1939.
Docierając do obozu przyrzekłem sobie,
że latem przyszłego roku będę już z Ingrid.
Na wprost nas wznoszą się Himalaje.
Łatwo będzie uciec i się w nich zagubić.
Pażdziernik, 1 940.
Moja 4 próba ucieczki nie zbliża mnie wcale do celu.
Jak daleko dotarłeś tym razem?
Jedyne, co zyskałem, to uznanie wśród więźniów...
jako swego rodzaju osobistość.
Gdyby tylko pióro potrafiło wyrazić to, co czuje moje serce.
Słyszałem, że strażnicy pozwalają ci wysyłać listy.
- To prawda. - Czy mógłbyś wysłać i ten?
Dziękuję.
Hej, Heinrich. Czytałeś tę książkę?
Trzymamy ją specjalnie dla ciebie.
Musimy z tobą porozmawiać.
- O czym? - O tym.
Robi wrażenie.
Kiedy chcecie dać nogę?
Gdy skończy się pora deszczowa. A ty?
Widzę, że wybraliście moją trasę przez Tybet?
Ci cudzoziemcy, którzy jej próbowali, nigdy nie wrócili.
Życzę powodzenia.
- Chciałbyś się do nas przyłączyć? - Po co?
Jesteś tu autorytetem w sprawach ucieczek.
Moglibyśmy skorzystać z twego "doświadczenia".
Proszę, skończmy tę żenującą szaradę.
Z każdą twoją ucieczką zwiększają liczbę patroli.
To bardzo utrudnia nam życie.
Wolę iść sam, ale dziękuję, że o mnie pomyśleliście.
Przyszła poczta.
Drogi Heinrichu, proszę cię o podpisanie dokumentów...
rozwodowych i przesłanie ich do mojego prawnika.
Horst ija zamierzamy się pobrać zaraz po zakończeniu sprawy.
Jeśli chodzi o twój list, to prawda, że twój syn,
Rolf Harrer urodził się, kiedy wspinałeś się na szczyt.
Ma teraz dwa lata i mówi do Horsta "tato".
Kiedy podrośnie powiem mu, że jego prawdziwy ojciec...
zginął w Himalajach.
Myślę, że to uczciwe, biorąc pod uwagę fakt,
że nie chciałeś, aby się urodził.
Jest oczywiste, ze nie mam zamiaru wyjaśniać...
zaistniałego nieporozumienia, jak to sugerowałeś.
To już się stało z chwilą, gdy wyjechałeś z Austrii.
Przykro mi, że trafiłeś do obozu w Indiach i mam nadzieję,
że ta straszna wojna skończy się wkrótce...
dla dobra wszystkich. Ingrid.
Wrzesień, 1942.
Idę z wami.
I to jest wasz plan?
Moim skromnym zdaniem, to śmieszne.
Skoro jesteś taki skromny, nie będziemy cię pytać o opinię!
Rozwiń mapę. Odwróć się.
Stój tyłem do bramy. Rozwiń mapę.
Droga wolna. W porządku. Szybciej!
Otwierać bramy!
Zajmij się tym.
Otwierać bramy!
Ja idę sam.
A więc - powodzenia.
Pierwsza ucieczka z obozu - 18 listopada, 1939.
Rolf Harrer ma 3,5 miesiąca.
Moje 30 urodziny. 6 lipca, 1941.
Rolf Harrer - dokładnie 1 rok, 11 miesięcy i 26 dni.
Ostatnia ucieczka z Dehra Dun.
Rolf Harrer...
Kun-Dun, pora się ubierać.
Północne Indie.
Weź dwie i dobrze się wyśpij. Rano wystawię ci rachunek.
Skąd się tu wziąłeś?
Stęskniłem się za tobą, Heinrich. Pomyślałem, że cię odwiedzę.
Co z resztą?
Włochów złapali niedaleko Nelang.
A Lutz i Hans pochorowali się i musieli wrócić.
Przykro mi to słyszeć.
Już widzę, jak cię to martwi.
Czy wspaniałomyślnie pozwolisz mi tu dzisiaj przenocować?
Rozgość się.
Dziękuję, jesteś bardzo łaskawy.
Smaczne,
Co tam jeszcze masz? Konia z wozem?
Słyszałem, że Japończycy wycofali się aż do Szanghaju.
Nawet jeśli dotrzesz do granicy Chin...
możesz ich nie dogonić.
Jak dla mnie - mogą się wycofać aż do Tokio.
Nie mów tak, jeśli chcesz wrócić do Austrii.
- Nie chcę. - Co takiego?
Nie mam zamiaru wracać.
Dlaczego?
Po prostu.
Jak tam dotrzesz, powiedz mojej żonie, że...
2 lata obozu, to mniej więcej to samo, co 4 lata małżeństwa.
I cieszę się, że od obydwu udało mi się uwolnić.
Ja też nie planuję powrotu,
dopóki nie skończy się ta haniebna wojna.
- A dokąd się wybierasz? - Do Tybetu.
A potem do Chin. Może tam znajdę pracę.
A ty?
Według moich obliczeń granica Chin jest 2058 km stąd.
A Tybet - 68.
Daleko - jeśli się wędruje z tak ciężkim ładunkiem.
- To tylko prowiant. - Właśnie.
- Mój prowiant. - Szkoda.
Te góry są zdradliwe. Przed tobą przeprawa przez lodowce.
Gdybym cię ubezpieczał, mógłbym ci uratować życie.
Zważywszy jak ci poszło ostatnim razem, sądzę, że będę...
bezpieczniejszy bez ciebie.
Oczywiście.
Ale myślę, że żle obliczyłeś odległość do granicy Tybetu.
Według moich pomiarów wynosi ona 65 kilometrów.
Założyłbyś się o kilogram żywności?
Masz tylko kilka nieświeżych sucharów.
Ale mam rację. Wygram.
Diabły! Uciekajcie!
Tybet - dach świata.
Mam wrażenie, jakbyśmy się wdrapali do średniowiecznej...
kamiennej fortecy, górującej nad centralną Azją.
To najwyżej położony kraj świata i najbardziej odosobniony.
Oto Tybet.
- Równo 68 kilometrów. - Gratuluję.
Niestety, zjadłeś całą swoją wygraną.
Uśmiechnij się i powiedz: "tak". Tak będzie lepiej.
- Wiele szczęścia i pomyślności. - Wiele szczęścia i pomyślności.
Zdumiewające, ile można się nauczyć w więzieniu, prawda?
Przyjechaliście z daleka?
Tak. Przybywamy z Indii.
Wynoście się zaraz!
Cudzoziemcom zabrania się wstępu do Tybetu.
- Proszę. - Żadnych cudzoziemców!
Proszę.
Tak, tak. Dzięki. Tak, oczywiście.
Tłumaczenie zbyteczne.
Są tacy, którzy cieszą się na nasz widok.
Wybij to sobie z głowy.
Tybetańczycy klaszczą w dłonie by przegonić złe duchy.
Musimy znaleźć coś do jedzenia.
Gdzie możemy dostać przepustki i prowiant?
Idżcie do Gubernatora Prowincji.
W swym testamencie Wielki Dalai Lama XIII przepowiada,
że religie i rząd tybetański mogą zostać zaatakowane...
przez zewnętrzne siły.
Jeśli nie będziemy umieli uchronić naszego kraju...
mnisi i ich klasztory zostaną zniszczone,
a ziemie i własność urzędników państwowych skonfiskowana.
Dalai Lama i wszyscy czcigodni kapłani znikną i staną się bezimienni.
Rozumiecie teraz dlaczego nie witamy tu chętnie cudzoziemców?
Uwierzcie, że nasza obecność nie naraża tu nikogo...
na niebezpieczeństwo. Potrzebujemy tylko jedzenia.
Jego Wysokość Garpon.
Wasza Wysokość, miło nam cię widzieć.
Chcielibyśmy prosić o wybaczenie.
Przeprosić po tybetańsku?
Przeprosić i przekazać ci ten szczególny podarunek.
Nie macie nic odpowiedniego.
Proszę to od nas przyjąć.
Niech żyje Jego Świątobliwość Dalai Lama.
Dziękuję za zdjęcie. Wracajcie do Indii!
Dwa dni po przekroczeniu zachodniej granicy Tybetu...
mamy się z niego łaskawie wynosić.
Nasi przewodnicy mają ścisły rozkaz eskortować nas...
do granicy Indii, oddalonej o 40 km.
I strzelać, gdybyśmy próbowali ucieczki.
To chyba znaczy "dzień dobry".
Żeby tylko nie próbowali mnie całować.
Musimy uzupełnić zapasy. Nic mi już nie zostało.
Nie patrz na mnie. Musimy coś jeść, Peter.
Wiesz, która jest godzina?
Wykluczone. Nic z tego.
Dostałem go od ojca, gdy zdobyłem Mont Blanc.
Każdy był na Mont Blanc!
Gdybym ja miał taki zegarek, sprzedałbym go.
- Skąd masz tę kurtkę? - Amdo. Północny Tybet.
Żołnierze z Chin. Bardzo mili.
Dają jedzenie, pieniądze. Bardzo mili. Komuniści.
Podobają się wam wojskowe mundury? Tak?
Mam niemieckie buty wojskowe! Dla ciebie. Tak!
Wojskowe buty. Poczekaj.
Daj mi je. Dla strażników.
Popatrzcie.
O tak. Podobają się?
Podobają się?
Bardzo dobre. Dobrze się chodzi.
Przyjacielu, pokazać ci jak maszerują niemieccy żołnierze?
Trzeba zrobić taką minę.
Nie, nie.
Tak. Starczy, dość! Stop, stop. Stop!
Świetnie. Nauczycie się.
Teraz pokażę wam, jak biegają niemieccy żołnierze.
Stańcie tak.
Wiesz co?
Nikt nas nie goni.
Wiesz, która jest godzina?
Sądzisz, że podróżowanie z tobą to dla mnie takie szczęście,
że za wszystko będę płacić?
Jesteś taki wielki, że nie musisz się do niczego dorzucić?
Coś ci nie pasuje, Peter?
Przypomnij mi, co powiedziałeś tam na bazarze?
"Gdybym miał taki zegarek, sprzedałbym go".
Nie masz zegarka!
Ty nikczemny oszuście! Masz trzy zegarki!
To złom od jakiegoś włoskiego więżnia.
Gówno mnie to obchodzi!
Nie słyszałeś o czymś takim jak zasady?
Jakie zasady? Jakie?
Chcesz zegarek? Proszę weź go sobie.
I zachowaj swoje zasady.
Spójrz na siebie! Spójrz!
Udowadniam ci, że jesteś samolubnym gnojkiem,
a ty się jeszcze wymądrzasz!
Zachowujesz się, jak stara baba, Peter. O co ci chodzi?
Spróbuj przeprosić.
Spróbuj poczuć odrobinę wyrzutów sumienia.
Albo przynajmniej przestań się tak głupawo uśmiechać!
Zabieraj swój pieprzony zegarek i zamknij się!
Nie potrzebuję kolejnych nudnych kazań...
jakiegoś sfrustrowanego pilota wycieczek!
Nic dziwnego, że zawsze jesteś sam.
Nikt nie potrafi znieść twego nędznego towarzystwa.
Proszę...
Weź je.
Nie powinienem był ich chować.
- Weź to. - Nie.
Na to też nie zasłużyłem.
Schowaj ją.
Teraz ma 3,5 roku.
Niedługo powie mu, że zginąłem w Himalajach.
Niech mówi.
Dlaczego?
Lepiej nie mieć ojca, niż mieć ojca - szuję.
Napisz do niego list.
Daj mu znać, że żyjesz.
Nowy Jork
Wenecja
Paryż
Gdzie jesteś Wasza Świątobliwość?
Drogi Rolfie Harrer,
jestem kimś, kogo nie znasz,
kogo nigdy nie poznałeś.
Ty jednakjesteś w moich myślach i sercu,
w tym dalekim kraju, do którego wyjechałem.
Wyobraź sobie miejsce ukryte bezpiecznie przed oczyma świata,
za łańcuchem ośnieżonych górskich szczytów,
tajemniczy, pełen piękna zakątek, jaki znasz ze snów...
zrozumiesz wtedy, gdzie jestem.
W kraju, po którym podróżuję - Tybecie,
ludzie wierzą, że pielgrzymki do odległych sanktuariów...
oczyszczają ich ze złych uczynków, jakich się dopuścili.
Wierzą, że im trudniejsza podróż, tym głębsze oczyszczenie.
Zwiedzam te miejsca od wielu lat, odkąd ty...
pojawiłeś się na świecie.
Widziałem jak zmieniają się pory roku na płaskowyżach.
Widziałem tybetańskie dzikie osły, emigrujące na południe zimą...
i powracające wraz nadejściem wiosny.
W tym miejscu, gdzie czas się zatrzymał - wydaje się,
że wszystko jest w ruchu. Łącznie ze mną.
Nie wiem, dokąd zmierzam,
ani czy moje złe uczynki zostaną mi odpuszczone.
Jest tyle rzeczy, których żałuję.
Ale kiedy się już zatrzymam - mam nadzieję, że zrozumiesz,
że odległość między nami jest mniejsza, niż ci się wydaje.
Kocham cię.
Twój ojciec - Heinrich Harrer.
Wstawaj.
Peter, wstawaj!
Mój boże!
Dam ci swoje.
Żółtogłowy!
Zostawcie! My nic nie mamy!
- Dawaj pieniądze. - Nie mamy pieniędzy!
- Zegarek! Ubrania! - Nic dla was nie mamy!
Poczekajcie!
Dokąd idziecie?
Powiedzcie, dokąd idziecie.
Do Lhasy, świętego miasta.
Mam pozwolenie.
Cudzoziemcy nie mają tam wstępu.
Mam zgodę na pobyt w Lhasie.
Lhasa - pozwolenie.
Zestaw pierwszej pomocy. Zawartość i sposób użycia.
Kun-dun.
Przywódcy duchowemu Tybetu nie uchodzi...
podglądać swych poddanych.
Zaledwie miesiąc temu umknęliśmy pewnej śmierci z rąk bandytów,
a dziś dotarliśmy do bram Lhasy - Zakazanego Miasta.
To cel równie trudny do osiągnięcia jak Mekka...
i dlatego równie atrakcyjny, nie mają tu bowiem wstępu cudzoziemcy.
Nawet w naszym opłakanym położeniu czujemy czar...
najświętszego miasta Tybetu, siedziby Dalai Lamy.
Zaledwie kilku cudzoziemców zdołało zgłębić jego tajemnice.
Ofensywa wojsk alianckich. Upada niemiecka obrona.
- Czy to koniec? - Nie, jeszcze nie.
Jeśli macie ochotę - zapraszam was na lunch.
Jestem Tsa Rong. Witajcie w moim domu.
Jestem Peter.
Panie marszałku dworu, czy mogę prosić o audiencję...
u Regenta i Rady Ministrów?
Chodzi o dwóch cudzoziemców, którzy przybyli do Lhasy.
Ośmielam się zauważyć Rinpocze,
że jeśli dążysz do powstrzymania Chińczyków przed pozyskiwaniem...
sprzymierzeńców, to żądanie, by zaprzestali prób ...
przekupywania mnichów, nie jest najskuteczniejszą taktyką.
Pytałem o opinię ministrów, a nie sekretarza.
Oczywiście.
Proszę o wybaczenie.
Możesz odejść.
Zacznij tłumaczyć list, w jego obecnym brzmieniu.
Oczywiście.
Zdajesz sobie sprawę, ilu ludzi przeżyłoby tak ciężką próbę?
Zasługują na szacunek. Jeśli wyślemy ich z powrotem...
do Indii, z pewnością trafią do obozu.
Nie mają powodu, by tu zostać. Ani miejsca, by zamieszkać.
Zaprosiłem ich do moich apartamentów gościnnych.
Pod warunkiem oczywiście, że pozwolisz im pozostać w Lhasie.
Zaproponowałeś im gościnę u siebie?
Ale dlaczego?
Czy musi być powód, by pomagać tym, którzy są w potrzebie?
Bestia!
Chyba powiedziała: "Ale śmierdzisz".
Nie musicie się przedstawiać.
Wiem kim jesteście.
Nazywam się Pema-Lna-ki.
Ngawang Jigme chce wam zrobić prezent, więc proszę byście...
zdjęli ubrania.
Pospieszcie się, nie mogę tu zostać cały dzień.
To niezwykle miłe ze strony Ngawang Jigme'a.
Kim jest ta tak troskliwa osoba?
Sekretarzem Rady Ministrów.
Chciał sprezentować wam nowe ubrania.
Proszę wybrać wzór, który panom najbardziej odpowiada.
Jest pani szwaczką?
Krawcem, panie.
Jedynym krawcem w Lhasie, który był w Kalkucie...
i potrafi odtworzyć te cudaczne stroje.
Mam wybrać?
Tak, proszę wybrać, co się panu podoba.
Może pani uszyć według dowolnego z tych wzorów?
- Tak. - Wspaniale.
- Czy to pani robota? - Tak.
- Piękne. - Dziękuję.
Podoba się pani?
Którykolwiek pan zechce.
Podoba mi się ta zgrabna tweedowa marynarka...
i wełniane spodnie o sportowym kroju.
- Dobry wybór. - Dziękuję.
A dla pana?
Czy mogłaby mi pani pomóc w wyborze?
Dziękuję.
Proszę zdjąć chu-pę. Chciałabym wziąć miarę.
Proszę się nie ruszać.
W tę stronę, proszę.
- Proszę się nie ruszać. - Przepraszam.
Dzięki temu nigdy nie spadniesz.
To doskonały sposób.
Wspinanie się po górach to jednak zabawa dla głupców.
To naprawdę nie takie głupie.
Na przykład to.
Zobacz!
To po tym, jak wspiąłem się na północną ścianę Eiger.
To złoty medal na Olimpiadzie.
Nieważne.
To kolejna wielka różnica między naszymi cywilizacjami.
Wy podziwiacie ludzi, którzy za wszelką cenę...
wygrywają w każdej dziedzinie.
A my podziwiamy tych, którzy wyrzekają się swego ego.
Przeciętny Tybetańczyk nigdy by się tak nie wywyższał.
Panowie.
Panie Aufschnaider, panie Harrer.
- Przepraszam, czy my się znamy? - Nie. Jestem Ngawang Jigme.
Ależ tak, oczywiście. Proszę nam wybaczyć.
Dziękujemy za wspaniały prezent.
Sprawił nam wielką przyjemność.
Dziękujemy.
Bardzo mnie to cieszy. Do widzenia.
Jestem pewien, że się jeszcze spotkamy.
Chińska misja wojskowa
Czy może nam pan wytłumaczyć dlaczego ministrowie żądają,
aby chiński rząd zaprzestał udzielania...
hojnego wsparcia finansowego tybetańskim klasztorom?
Czy wasz rząd jest niezadowolony z naszych podarunków?
Nie mogę się wypowiadać za regenta ani ministrów.
Jestem tylko skromnym sekretarzem, Ekscelencjo.
Sądzę, że to się niedługo zmieni.
Proszę usiąść.
Niech pan siada!
Człowieka obdarzonego tak wyrażnym talentem...
nie może satysfakcjonować zwykłe tłumaczenie listów.
Pańskie uzdolnienia dyplomatyczne...
byłyby sowicie przez nas wynagrodzone.
Wystarczającym wynagrodzeniem jest dla mnie...
wierna służba mojemu krajowi, Ekscelencjo.
Proszę pozwolić mi odejść.
Dzień dobry, Heinrich.
Wygląda na to, że obydwu nam potrzeba dziś dobrego krawca.
Tak.
Proszę usiąść.
Podobają ci się?
Kupię ci je.
Dziękuję, ale nie jadam zbyt dużo mięsa.
- Nie jesz mięsa? - On mówi, że to noże z Zachodu.
Zakłada się je na stopy, żeby kroić mięso.
- Nie, nie. - To łyżwy.
Zakłada się je na stopy po to, żeby na nich jeździć.
Ślizgać się, jakby tańczyć na lodzie.
Dlaczego?
- Dlaczego nie? - To kolejna zabawa dla głupców.
Kupuję je. Ile płacę?
Nie. Za to? Nie, nie.
Dziesięć.
I za to.
Widziałaś?
Nic sobie nie zrobiłaś?
Nie, dziękuję. Nic się nie stało.
Wstawaj, pomogę ci.
Nic się nie stało? Uderzyłaś się w głowę?
Nie, dobrze się bawię.
- Przytrzymaj się mnie. - Patrzcie.
- Nie patrz pod nogi. - Dobrze, w porządku.
- Patrz mi w oczy, dobrze? - Tak.
Czy mogę pomóc?
Proszę się trzymać mojej ręki.
- Jesteś szczęśliwa? - Bardzo szczęśliwa.
Próbuje sobie ciebie wyobrazić, Rolf.
I oto kogo widzę:
chłopca, który jest bystry i silny.
Chłopca przepełnionego ciekawością świata.
Chłopca, który nie boi się uczyć na własnych błędach.
Maj, 1945
Witaj, kobieto zamężna.
Witaj, kawalerze.
- Heinrich. - Peter.
Gratuluję.
Wejdż.
Armia japońska ma coraz silniejszego przeciwnika...
nie w Zjednoczonym Froncie Chin, ale wArmii Czerwonej...
Komunistycznych Chin, dowodzonej przez Mao Tse-Tunga.
Krąży pogłoska, że komuniści zajęli całe północne...
i centralne Chiny.
Pogłoska? To fakt, Peter.
Ngawang informuje mnie na bieżąco o przebiegu wojny w Chinach.
A jak się ma Kungo Tsarong?
Właściwie nie wiem. Nie mieszkam tam od 5 miesięcy.
Naprawdę? To tak dawno nie widzieliśmy się.
Najwyrażniej.
Jesteś bardzo zajęty?
Właśnie dlatego. Jestem szalenie zajęty.
Powierzono mi dokonanie pomiarów całego miasta.
Niestety, wasz dom jest zbyt daleko.
Nie mieści się na mojej mapie.
Lubimy nasze odosobnienie.
Tak. Najwyrażniej.
A co z kobietami? Spotkałeś jakąś, która ci się podoba?
Kobiety?
Jako, że moje małżeństwo z Austriaczką poniosło klęskę,
uznałem, że oszczędzę sobie porażki egzotycznej z Tybetanką.
Odpowiadając na pytanie wprost: nie, nie spotkałem.
Ty?
Szczęście przyjaciela to błogosławieństwo, Heinrich.
Przykro, że masz nam za złe nasze.
Musisz być bardzo samotny i smutny.
Heinrich.
Proszę.
Heinrich. Wojna się skończyła.
Czy wygrali komuniści?
Wasza wojna, przyjacielu. Niemcy się poddały.
Dokąd idziesz?
Wracam do domu. Do Austrii.
- Witaj Tashi. - Panie Harrer, list.
Tęsknimy za panem.
- Tęsknimy za panem. - A ja za wami.
Ja też za wami tęsknię
Drogi panie Harrer. Nie jest pan moim ojcem.
Proszę przestać pisać do mnie. Rolf Immendorf.
Czcigodny Harry Harrer?
- Tak? - List do pana.
Czcigodny Heinrich Harrer nie chce już więcej żadnych listów.
To list od Dostojnej Matki Jego Świątobliwości Dalai Lamy.
Dziękuję za przybycie panie Harrer.
Dziękuję za zaproszenie Dostojna Matko.
Czy zna pan zasady etykiety dotyczącej mojego syna?
Właściwie nie. Wiem, że trzeba się kłaniać...
i czołobitnie zachowywać.
Stojąc w obecności Jego Świątobliwości...
należy zawsze pozostawać w głębokim ukłonie...
z dłońmi złożonymi w geście pokory.
Siedząc, trzeba zawsze znajdować się niżej niż on.
Nigdy nie wolno spoglądać mu w oczy,
ani odzywać się zanim on tego nie uczyni...
zawsze zwracać się do niego "Jego Świątobliwość".
Nie wolno odwracać się do niego plecami.
I nigdy, pod żadnym pozorem - dotykać go.
Jest wcieleniem Avalokiteshvary, Bodisatwy Współczucia.
Po rozpoznaniu go nadano mu imię...
Jetsun Jamphel Ngawang Lobsang Yeshi Tenzin Gyatso.
Świętego Pana, Łagodnej Chwały, Wymownego, Współczującego,
Uczonego Obrońcy Wiary - Oceanu Mądrości.
Jego Świątobliwość Dalai Lama chciałby pana poznać.
Jako, że jego doradcy nie zezwolili na prywatną...
audiencję, Jego Świątobliwość poprosił mnie, abym...
zabrała pana na moje comiesięczne widzenie.
Byłbym zaszczycony i wzruszony.
Witam.
Żółta Głowa!
Czy masz też włosy na rękach? I na nogach?
A ty?
Panie Harrer.
To wielki honor poznać Waszą Świątobliwość.
Czy lubisz filmy?
Nie widziałem żadnego od mniej więcej 8 lat.
Ale z tego, co pamiętam to tak, bardzo.
Ja też.
Miło mi to słyszeć.
Mam projektor filmowy. I filmy.
Chciałbym zbudować kino. Tu, w pałacu.
Prawdziwe, z siedzeniami.
Siedzenia byłyby wskazane.
Czy możesz je wybudować?
Słucham?
Czy możesz zbudować dla mnie kino?
Moi doradcy nie mogą się sprzeciwić, a ty otrzymasz dobrą zapłatę.
A żeby je zbudować, będziesz tu musiał codziennie przychodzić.
A przy okazji - będziesz mnie odwiedzać.
Możemy rozmawiać na wiele tematów.
Opowiedziałbyś mi o świecie, z którego pochodzisz.
Na przykład: gdzie leży Francja i Paryż?
Co to jest koktajl Mołotowa? I kim jest Kuba Rozpruwacz?
Możesz mi powiedzieć wiele rzeczy.
Jestem dumny, że mogę być przydatny Jego Świątobliwości.
Co się stało?
Jam-Yang, co się stało?
Prosimy, nie każ nam więcej krzywdzić robaków.
Robaków?
W poprzednim życiu ten robak mógł być twoją matką.
Nie chcemy ich więcej dręczyć.
Niech pan nie każe nam tego więcej robić.
Tybetańczycy wierzą, że wszystkie żyjące stworzenia...
były ich matkami w poprzednich wcieleniach.
Musimy więc okazać im szacunek i odwdzięczyć się za ich dobroć.
I nigdy nie wolno nam krzywdzić żadnego żywego stworzenia.
Nie możesz żądać od pobożnych ludzi, aby sprzeciwili się...
drogiemu im przykazaniu.
Ale Wasza Świątobliwość, ośmielam się twierdzić,
że nie uda się nam...
przepraszam, nie uda się nam uratować wszystkich robaków.
Jeśli mamy zakończyć budowę kina w tym stuleciu.
Jesteś bystry. Wymyśl jakieś rozwiązanie.
Czy mógłbyś w międzyczasie wytłumaczyć mi jak działa winda?
Antarktyka? A, to tam na dole.
- Tutaj. - Tak.
Świetnie.
Anglia.
Anglia, Anglia.
Nie patrz na mnie, nie pomogę ci.
Tutaj?
Zmień biegi.
Znam go. Piiip!
Zakręt!
Hamulec!
Heinrich.
Peter.
Szaty ministra są dużo piękniejsze...
niż twoja stara suknia, prawda?
Proszę siadać.
Taki świetny awans dowodzi dużej inteligencji.
Nie zamierzałem na zawsze pozostać sekretarzem.
Najwyrażniej.
Gratuluję.
Zły znak!
W swej siedzibie w Pekinie Przewodniczący Mao Tse-Tung...
został triumfalnie proklamowany przywódcą nowej...
Chińskiej Republiki Ludowej.
Przewodniczący Mao zapowiedział, że pierwszym...
zadaniem, stojącym przed komunistycznym reżimem...
jest zjednoczenie chińskiej ojczyzny.
Stwierdził on, że dalekie królestwo Tybetu...
jest integralną częścią chińskiego terytorium...
i musi zostać włączone do nowej Republiki.
Informujemy Chińską Republikę Ludową,
że rząd Tybetu nie uznaje obcego zwierzchnictwa.
Jesteśmy niezawisłym narodem.
Wszyscy chińscy urzędnicy zostaną wydaleni z terytorium Tybetu.
Życzymy wam szczęśliwego powrotu do waszej ojczyzny.
Szczęścia i pomyślności.
Ngawang Jigme, pokaż mi dłoń.
Masz bardzo długą linię życia.
Nie można tego powiedzieć o innych tutaj.
Kiedy my jesteśmy po słonecznej stronie - jest dzień, tak?
A kiedy jesteśmy w cieniu - jest noc.
Jeśli więc w Lhasie wstaje słońce to znaczy,
że właśnie zachodzi ono na przykład w Nowym Yorku.
Dlatego niemożliwe jest, aby wszędzie była ta sama godzina.
Czy odpowiedziałem na twoje pytanie?
Tak! Tak.
Powiedz mi więcej.
A co jeszcze chcesz wiedzieć?
Za kilka chwil wkroczysz do świata mass-mediów.
Będę mógł słuchać wiadomości z całego świata?
Nie wiem, czy nadają bezpośrednie transmisje...
z Wysp Tonga, ale generalnie - tak.
Czy słuchasz wiadomości z twojego kraju?
Z Austrii? Nie, raczej nie.
Poświeć mi trochę Kun-dun.
Dlaczego? Przecież to twój dom.
Już nie.
Nie masz tam rodziny, ani przyjaciół?
Kilku przyjaciół i żadnej rodziny.
Trzymaj równo światło, Wasza Świątobliwość.
Dlaczego? Wszyscy umarli?
Czy znasz jakąś inną konstrukcję zdania niż tylko pytanie?
Byłem żonaty - teraz jestem rozwodnikiem.
Co zrobiłeś?
Nie chciałem mieć dziecka, więc uciekłem, żeby zdobyć szczyt.
Masz dziecko, Heinrich?
Ale nigdy go nie widziałem.
W porządku.
Pozwól, że ci pokażę, jak to działa.
- Przyciśnij do dechy! - Tak, panie Harrer.
Szczęśliwych świąt.
Dziękuję.
Wszystkiego dobrego, Peter.
Dziękuję, Heinrich.
Heinrich, co to za uroczystość?
Boże Narodzenie. A to jest dla ciebie, przyjacielu.
No, weź.
Znalazłem go w sklepie w Barkhor.
Odbył daleką podróż i na koniec powrócił do domu.
Dziękuję ci za twoją przyjaźń, Heinrich.
To niewiarygodne.
Dziękuję za uratowanie mi życia.
Tybetańczycy muszą zostać uwolnieni spod jarzma...
religijnych ciemięzców i połączeni ponownie...
z ich braćmi i siostrami...
z wielkiej rodziny Nowych Chin.
Skorumpowany rząd tybetański jest...
pod kontrolą cudzoziemców.
Nasi tybetańscy towarzysze muszą zostać uwolnieni...
od obcych imperialistów.
Milion tybetańskich niewolników musi...
Ilu cudzoziemców jest w Tybecie?
Ty, Heinrich.
Tybet zostanie wyzwolony!
Posłał po pana, panie Herrer.
Kun-dun?
Niszczyli wioskę, w której się urodziłem. Tasker, w Amdo.
To było straszne.
Miałeś zły sen. To wszystko.
Ale to było takie rzeczywiste. Skąd się to wzięło?
Sam nie potrafiłbym wyobrazić sobie takich strasznych rzeczy.
Nie mogę spać. Boję się, że sen powróci.
Ja też mam kłopoty ze spaniem.
Opowiedz mi, Heinrich...
Opowiedz mi o wspinaczce.
To dobry sposób by zasnąć. Nawet mnie nudzą te historie.
Powiedz mi więc, co w niej kochasz.
Absolutną prostotę - to właśnie kocham.
Kiedy się wspinasz, twój umysł jest czysty.
Wolny od pomieszania.
Jesteś skupiony i nagle światło staje się ostrzejsze,
dżwięki głębsze, a ty czujesz wypełniającą cię...
głęboką świadomość istnienia.
Czułem się tak tylko jeden raz.
Kiedy?
W twojej obecności, Kun-dun.
Chińczycy opanowali już większość terytoriów...
przy północnej granicy.
Splądrowali wioskę, zniszczyli klasztory,
spalili święte księgi i zbezcześcili święte relikwie.
Doniesiono nam, że zabili nawet kilku mnichów.
- Jaką wioskę? - Tasker. W Amdo.
Tam urodził się Jego Świątobliwość.
Kungo Tsarong, kiedy byłeś ministrem obrony...
poprzedniego Dalai Lamy, chciałeś zreorganizować armię.
Czy możesz to zrobić teraz?
Armia Wyzwolenia Ludowego liczy milion żołnierzy, Rinpocze.
My mamy 8 tysięcy mężczyzn i 50 sztuk artylerii,
kilkaset możdzierzy i karabinów maszynowych.
Sytuacja jest beznadziejna.
Czy to znaczy, że odmawiasz wykonania zadania?
Podejmuję się go. To dla mnie honor.
Wy dwaj panowie znacie się na wojnach. Jaką broń zalecacie?
Oddziały chińskie zbliżają się do naszej północnej granicy.
Gdzie jest Jego Świątobliwość?
Przepych brytyjskiej koronacji.
Nic na świecie nie dorówna jej wspaniałością.
Tylko raz lub dwa razy w naszym życiu przychodzi taki moment,
kiedy na naszych oczach tworzy się historia.
12 maja 1937 będzie jedną z tych dat, których dzieci...
będą się uczyć na lekcjach historii nawet za tysiąc lat.
Myślisz, ze pewnego dnia ludzie będą oglądać Tybet na ekranie...
i zastanawiać się, co się z nami stało?
Nie wiem.
Czyż nie znasz wszystkich odpowiedzi, Heinrich?
Nie.
Pole, na którym Tybetańczycy tradycyjnie urządzają pikniki,
przeobraziło się w pas startowy, aby miał gdzie wylądować...
samolot przywożący trzech chińskich generałów.
Nieopodal odbywają się manewry tybetańskiej armii.
Niektórzy żołnierze mają na sobie staroświeckie kolczugi.
Sprowadzają stare muszkiety, piki i artylerię.
Widok miłującego pokój narodu, na próżno próbującego stworzyć armię.
Lęk przed wojną, malujący się na twarzach moich przyjaciół,
dotyka głęboko ukrytej, osobistej struny.
Echa agresji mojego własnego kraju...
chęć podporządkowania sobie słabszych narodów - wywołują wstyd.
O dreszcz zgrozy przyprawia mnie myśl o tym,
że kiedyś wyznawałem podobne poglądy,
nie różniąc się od tych nietolerancyjnych Chińczyków.
Tybetańczycy mówią, że wróg jest najlepszym nauczycielem,
bo tylko on potrafi pomóc rozwijać w sobie cierpliwość i współczucie.
Wierzą niewzruszenie, że siła ich religii ochroni ich przed Chińczykami.
W ramach przygotowań do wizyty generałów,
w całej Lhasie odbywają się święte rytuały.
Przygotowano posągi bóstw, starannie wyrzeźbione w bryłach masła.
Topiąc się w promieniach słońca przypominają, że nic nie trwa wiecznie.
Wschodząca gwiazda gabinetu, minister Ngawang Jigme...
zasugerował, że powita chińskich generałów...
i będzie im towarzyszył w drodze do Lhasy.
Podniesienie ich flagi to honor, na który Chińczycy nie zasługują.
Kiedy nie jesteś dość silny, by walczyć, powinieneś wziąć wroga w objęcia.
Mając zajęte ręce, nie może wymierzyć w ciebie broni.
W polityce nie istnieje pojęcie honoru, mój przyjacielu.
Historia się powtarza.
Nawet w Raju.
Generale, nasza audiencja u Jego Świątobliwości...
Generale, mnisi układali tę mandalę z piasku przez wiele dni.
To symbol oświecenia i pokoju.
Generale!
Nie usiądziemy niżej niż on.
Ale generale, to nasz zwyczaj!
Mogę usiąść tam, na dole.
Jego Świątobliwość, to jest generał Chang Jing Wu.
Generał Than Gua, generał Than Gua San.
Pragną, byś udzielił im audiencji.
Niech będą z wami szczęście i pomyślność.
Przyrzekają Tybetowi autonomię regionalną i swobody religijne,
jeśli uzna on Chiny za swojego zwierzchnika politycznego.
Dopóki nie osiągnę pełnoletności...
politycznym przywódcą Tybetu pozostaje regent.
To jego powinniście byli prosić o audiencję,
aby przedyskutować te ważne dla świata kwestie.
Moje doświadczenie w tych sprawach jest ograniczone.
Jestem prostym mnichem buddyjskim.
Cała moja wiedza ogranicza się...
do świętych ksiąg i nauk Wielkiego Buddy.
Rzekł on: wszystkie stworzenia drżą przed niebezpieczeństwem...
i śmiercią. Życie jest wszystkim drogie.
Gdy człowiek jest tego świadom - nie zabija,
ani nie przymusza do tego innych. Musicie to zrozumieć.
Te słowa są wyryte w sercu każdego Tybetańczyka.
Dlatego jesteśmy narodem miłującym pokój, który...
z zasady odrzuca przemoc.
Usilnie proszę, byście zobaczyli w tym naszą największą siłę, a nie słabość.
Dziękuję wam za wizytę.
Ofiara dla Oświeconych.
Religia to trucizna.
Nie!
Dzisiaj o świcie oddziały 1 i 2 Armii polowej,
liczące 84 tysięcy żołnierzy, pod dowództwem...
gen. Chang Jing Wu zaatakowały granicę Tybetu niedaleko Den-Go.
Armia tybetańska wie już, że atak na Chamdo jest nieuchronny.
Ngawang Jigme, nasz świeżo mianowany gubernator,
chcąc zatrzymać postępy wojsk chińskich zamierza wysłać...
w ich kierunku oddziały.
Jak wiesz, Ngawang Jigme, Chamdo jest bramą Tybetu.
Jeśli podda się Chamdo, podda się cały Tybet.
Gdybym tego nie wiedział, nie zostałbym gubernatorem.
Czy zdajesz sobie sprawę, że nasze oddziały są gotowe...
walczyć z Chińczykami do ostatniego żołnierza.
Wolą raczej zginąć, niż złożyć broń.
Nie obawiaj się nie dojdzie do złożenia broni.
Połącz się z Lhasą.
Teraz.
Prosimy o wyrażenie zgody na złożenie broni.
- Miałeś do tego nie dopuścić. - Powiedziałem połącz się z Lhasą.
Pozwolenie na złożenie broni.
Przegraliśmy wojnę w ciągu 1 1 dni.
Złożenie broni jest dla nas wyrokiem śmierci.
A ja obawiam się, że podpisał go nasz przyjaciel Ngawang Jigme.
Opuścił Chamdo i zniszczył skład amunicji.
Bez broni i amunicji oddziały, które paliły się do walki nie miały szans.
Nasi partyzanci mogli przez miesiące, a nawet lata...
bronić górskich przełęczy.
Dałoby to nam czas, by zwrócić się o pomoc...
do innych narodów.
Teraz to już nie możliwe. Sforsowali bramy.
Witaj, przyjacielu.
Zrobiliśmy to, co było najlepsze dla naszego kraju.
Dla Tybetu.
Po drodze do Lhasy widziałem Tybetańczyków w takich kurtkach.
"Chińscy żołnierze, bardzo mili. Dają jedzenie, ubrania, pieniądze.
Bardzo mili".
Dziwne, że cos tak niegrożnego, jak zwykłą wojskowa kurtka...
może symbolizować tak wielkie kłamstwo.
Po tylu latach wciąż nie rozumiesz zwyczajów Tybetańczyków.
To niewybaczalne - zwrócić ofiarowany prezent.
Człowiek, który zdradza kulturę swego narodu...
nie powinien wygłaszać kazań o jego zwyczajach.
Był czas, że życzyłbym ci śmierci...
ale wstyd stanie się twoją torturą.
Torturą stanie się twoje życie.
Oby było długie!
Módlmy się, aby Jego Świątobliwość Dalai Lama...
uzyskał siłę, by zjednoczyć swój lud.
Pokornie błagamy, aby rząd Tybetu...
wysłuchał naszej prośby i pozwolił Dalai Lamie...
osiągnąć polityczną pełnoletność.
Oddajcie władzę Dalai Lamie.
Wprawiłeś cały pałac w panikę.
Na jeden dzień ukryłem się przed światem.
To dość trudne w tej szklarni.
To "Światło księżyca" Debussy'ego.
Co jeszcze...
Co jeszcze wiesz o tej melodii?
Kun-dun.
Ten, ten i ten.
Mam nadzieję, że otrzymał pan zaproszenie...
- na uroczystość intronizacji. - Tak, dziękuję.
Odbędzie się w przyszłym tygodniu.
Czy wyglądam jak inteligencik?
Nie, dobrze ci w nich.
Mamy w Tybecie powiedzenie: "Jeśli problem da się rozwiązać...
to nie ma czym się martwić. Jeśli jest to niemożliwe,
martwienie się i tak nic nie pomoże".
Przestań się więc martwić, Heinrich.
Musisz wyjechać.
Musisz opuścić Tybet. Twoje życie jest w niebezpieczeństwie.
Przepraszam za arogancję, ale poczyniłem już starania...
by cię stąd bezpiecznie wydostać. Powinniśmy wyjechać...
bezpośrednio po intronizacji. Zaskoczymy Chińczyków.
Jak mam pomóc ludziom, jeśli od nich ucieknę?
Jakim okażę się wtedy przywódcą?
Muszę tu zostać, Heinrich.
Służenie innym jest moją ścieżką rozwagi.
- Więc ja też nie pojadę. - Dlaczego?
Bo ty jesteś moją ścieżką wyzwolenia.
Budda powiedział: "Mój widok nie przynosi zbawienia.
Wymaga ono wytężonego wysiłku i ćwiczeń.
Pracujcie więc ciężko i pilnie, szukajcie swego zbawienia".
Nie jestem twoim synem.
I nigdy nie myślałem o tobie, jak o swoim ojcu.
Za bardzo mi pobłażałeś.
Myślisz o nim czasem?
I co o nim myślisz?
Nie robię tego świadomie, Kun-dun.
Ta myśl jest po prostu stale obecna.
Był ze mną, kiedy wędrowałem po Tybecie.
Był ze mną, kiedy przybyłem do Lhasy.
Jest ze mną teraz, gdy siedzę tu przy tobie.
Nie mam pojęcia, jak mogłem wyobrażać sobie świat w którym go nie ma.
W takim razie powinieneś wrócić do domu i być jego ojcem.
Wiem.
Ze mną już skończyłeś.
Ale musisz pozostać na mojej intronizacji.
Chcę, żebyś zobaczył mnie w całym przepychu i chwale.
Sprawiłoby mi to przyjemność, przyjacielu.
W imieniu rządu Tybetu prosimy Cię Wasza Świątobliwość...
Dalai Lamo XIV, abyś objął rządy nad swym ludem...
jako duchowy i świecki przywódca Tybetu.
Z pokorą przyjmuję waszą prośbę.
Maślana herbata!
Nigdy za nią nie przepadałem.
Nie, nie. Jedna wystarczy.
Musimy dochować zwyczaju.
Dla drogiej osoby, która wyrusza w daleką drogę...
nalewa się świeżą filiżankę herbaty.
Nie, nie.
Czeka ona nietknięta, aż do jego powrotu.
Niech podróżni odnajdą szczęście tam, dokąd się udają.
Niech bez żadnego wysiłku osiągną to, co zaplanowali.
A po bezpiecznym powrocie...
niech połączą się w szczęściu ze swymi bliskimi.
Od Jego Świątobliwości.
Witaj.
- Witaj, Horst. - Witaj, Heinrich.
Rolf, wyjdż stamtąd i przywitaj się.
Nie, nie chcę.
Czy mogę?
Rolf, bez pośpiechu.
Świetnie, synu. Świetnie.
W wyniku chińskiej okupacji w Tybecie poniosło śmierć...
milion jego mieszkańców.
Zniszczeniu uległo 6 tysięcy klasztorów.
W 1959 roku Dalai Lama został zmuszony do ucieczki do Indii.
Żyje tam do dziś, próbując doprowadzić...
do pokojowego rozwiązania konfliktu z Chinami.
W 1989 roku przyznano mu Pokojową Nagrodę Nobla.
Heinrich Harrer i Dalai Lama do dziś pozostają przyjaciółmi.